دادهٔ تجمیعی راحت گذشتهٔ سازمان را آرام پیش چشم می‌گذارد؛ اما رشتهٔ رویدادهای مهم معمولاً در شکافی آغاز می‌شود که بین «قطعیت طرح روی میز مدیر» و «جهتی که شبکهٔ غیررسمی واقعاً حرکت را باز کرده» پنهان است. هر جا توافق فرمی زودتر ثبت شود و حرکت عملی دیر برسد، همان فاصله هزینهٔ واقعی می‌سازد.

کانال‌های غیررسمی همیشه بد نیستند؛ بسیاری از آن‌ها عطش حل مسئله را حمل می‌کنند. مشکل وقتی است که هیچ‌کس نمی‌تواند بگوید چه‌کسی، چه زمانی، از کدام در، به کدام نتیجه رسیده و در نتیجه تصمیم‌های بزرگ روی نسخه‌ای از واقعیت ساخته می‌شود که عمدتاً ظاهر قطعی دارد نه قطعیت زمان واقعی.

تشخیص رفتاری یعنی صریح‌کردن مسیر جابه‌جایی اثر؛ نه پافشاری بر شاخص بیشتر، بلکه دیدن این‌که کدام شواهد به نتیجه می‌رسند و کدام‌ها در حاشیه می‌مانند. لحظهٔ سرنوشت‌ساز جایی است که یا این مسیر شفاف می‌شود، یا سازمان شروع می‌کند به بازنویسی داستان بعد از وقوع حادثه.

پیشنهاد عملی: برای هر تصمیم بزرگ، کنار جدول نهایی یک خط زمان غیررسمی بکشید؛ چه کسی چه را زودتر فهمید، کدام گروه به چه پیش‌خورده‌ای تمسک کرد، و کجا امضا جلو افتاد یا عقب ماند. اگر این خط زمان خالی بماند، احتمالاً هنوز در حال نگاه‌کردن به خروجی هستید نه به مسیر.