طرح روی کاغذ معمولاً مسیر خطی پیشنهاد می‌کند؛ تحلیل، تصمیم، اجرا. در شبکهٔ واقع هر ذی‌نفع قطعهٔ زمان واقعی خود را پیش می‌برد؛ کسی نگرانی را پنهان می‌کند تا جلسه عبور کند، کسی فشار کانال خاموش برای جبران تأخیر می‌گذارد، کسی قطعهٔ اطلاعات را پیش از رونمایی عمومی دیده است. مجموع همین حرکت‌ها پیش از هر تأیید رسمی، شرایط لغزش را می‌سازد.

لغزش لزوماً خطای محاسباتی نیست؛ گاه مجموع تصمیم‌های حساب‌شدهٔ محلی با مجموع شبکه مغایرت دارد بدون آن‌که روی پیشخوان واحد ظاهر شود. هر نقطهٔ «خوب پیش رفت» تا وقوع حادثه، اغلب پراکندگی زمانی خاموش بوده که مدیر هرگز دستش روی جزئیاتش نرسیده است.

DMA نقش شبکهٔ جابه‌جایی قطعات تصمیم را آشکار می‌کند؛ هر حلقه کی تصور می‌کرد مرحلهٔ قطعیت رسیده و کی قطعهٔ دیگر واقعاً دستش نرسیده است. کار مدیر تنها امضاست اگر کانال خاموش شبکه پیش از قطعیت رسمی با جهت طرح همسو شده باشد.

تمرین کوتاه: یک تصمیم اخیر که پس از تأیید باز شکاف خورد؛ بپرسید تا چه تاریخی هنوز تکهٔ ناشناخته مانده بود. اگر پاسخ برای تیم مشکل است، آستانٔ لغزش هنوز خارج از کانون نگاه مانده است.